Türk dizilerinde sürekli başvurulan ycuz bir dramatik yöntem var: sürekli silah çekme. Bu yöntem dramatik bir kolaycılık olduğu kadar ciddi bir anlatı tembelliği.
Kültürümüzde var olan aşırı derecede güce tapma ve erkek gücünü ispat etme gibi psikolojik nedenleri bir tarafa bırakırsak ana akım dizi akışında aşırı yoğun ve coğu zaman gereksiz bir şekilde silah çekme sahnesinin olduğu aşikar.
Erkeklik ve güç fantezilerinin çok populer olması bu durumu açıklamaya yetmiyor çünkü her silah çekme sahnesi aslında seyirciyi şok eden ve bir anda gerilimi doruğa çıkaran bir yazım tekniği.
Dizilerde aşırı olan bu silah çekme olayının incelemesini yapalım.
Karakteri konuşturmak, çatışmayı diyalogla kurmak, psikolojik gerilim yaratmak zor iştir.
Silah çektiğinde sahne otomatik olarak “gerilimli” olur ve izleyici refleks olarak dikkat kesilir. Ama bu, kalıcı bir etki değil, anlık bir şoktur. Bu dizilerin hikayelerinde düşmanlığı bir kez tanımladıktan sonra bölümler boyunca diyalog yazmak yerine tehdit etme, sorunları çözmek yerine vuracakmış gibi yapma sürekli izlenen bir yöntem oluyor.
Senarist açısından garantili gerilim, şok yaratma işlevi, erkeklik fantezilerini konuştuk. Peki neden sürekli bu yöntem senaryoda tercih ediliyor?
Bu noktada sanırım dizi yapımından çok sosyolojik dinamikler devreye giriyor.
İşin komik tarafı bu durum yıllar önce Gülse Birsel tarafından eleştirilmişti, hem de uzun bir süre boyunca. Hatırlarsanız yapımcı Tufan sırf para kazanmak için bir töre dizisi çekiyordu ve her fırsatta oyuncularına ‘Evet ajitasyonu arrttıralım beyler’ şeklinde talimat veriyordu. Oyuncular bu durumdan hiç memnun değillerdi hatta yapımcıyla dalga geçip arkasından konuşurlardı ama dizide oynamaya devam ediyorlardı.
Avrupa Yakası 2004-2009 yılları arasında yayınlandı. Türk dizilerinin töre, şiddet ve ajitasyon çıkmazından hala kurtulmamış olması bize toplum yapımız hakkında çok önemli bilgiler veriyor.
